Wat staat er nou op m’n rug?

Ik heb het al tientallen keren gehoord: wat heb ik op m’n rug getattoeerd staan? Is ook niet zo gek natuurlijk – ineens twee woorden in een vage taal. Normaal wuif ik die vragen weg met héél flauwe grapjes. ‘Patat en pannenkoeken’ is onderhand m’n standaard antwoord in de twee jaar dat hij er zit. Soms vertel ik wat er staat, soms ook niet. Dat is afhankelijk van de persoon. Als ik me goed genoeg bij voel, dan vertel ik het gewoon. Anders stel ik het liever nog even uit. Omdat de achterliggende gedachte eigenlijk iets is waar mijn persoonlijke leven op is gebaseerd, wil ik hem toch graag met jullie delen. Ik hoop namelijk dat mensen zich gaan realiseren hoe je met jouw eigen keuzes anderen kunt beïnvloeden.

De taal

Om meteen met de eerste vraag te beantwoorden: het is Hindi. Een taal met de oorsprong in het Sanskriet en een alfabet Devanagari. Het is de officiële taal van India en er zijn veel variaties van te vinden. Het is de basis voor veel andere talen, maar het is ook juist beïnvloed door bijvoorbeeld het Turks en Perzisch. Ik ben zelf nog nooit in India geweest of wat dan ook, maar juist doordat de taal eigenlijk zoveel invloeden heeft en zo belangrijk is voor vele samenlevingen, vind ik het bijzonder.

Aan de linkerkant op m’n rug staat ‘respect’ en de rechter betekent ‘strijder’.

Wat betekent het dan?

Dit is de hamvraag waarvoor ik even een paar bladzijdes terug ga in m’n leven. Vroeger was ik als meisje op de basisschool heel behulpzaam. Ik hielp anderen graag en stond vooraan in de rij als de juf iemand nodig had om ergens mee te helpen. Ik vond het leuk om iets te doen te hebben in plaats van alleen maar stil te zitten. Daarnaast: zij werden er blij van, dus waarom niet? Dan werd ik ook blij.

Echter, dit was lang niet altijd wederzijds. Als kind had ik dat natuurlijk allemaal totaal niet door, maar als ik terug denk aan veel gebeurtenissen zie ik nu pas hoe het allemaal in elkaar stak. Klasgenoten maakten namelijk makkelijk misbruik van m’n goede gedrag. Huiswerk laten doen, hun troep opruimen. En vooral: de schuld op zich nemen. Ik mocht altijd voor alles opdraaien en deed dat dan ook, want het waren m’n vrienden en als vrienden heb je dat voor elkaar over. Dacht ik. Als ze iets van me nodig hadden, dan vonden me ze superleuk. Maar ook vaak alleen dan, voor hun eigen belang. Vanaf de basisschool tot aan nu is dat eigenlijk niet helemaal gestopt en ik weet zeker dat dat bij heel veel mensen het geval is. Het gebeurt namelijk over om je heen, recht voor je neus.

Tuurlijk, ik heb nu ook wel m’n woordje klaar. Dat is ook een beschermingsmechanisme die ik gaandeweg heb opgebouwd. No way dat ik nu nog zomaar iemand z’n vuile was ga doen. Ik help nog steeds heel graag, maar alleen als ik weet dat het oprecht is gemeend. Kwestie van mensenkennis die ik door de jaren heen opgebouwd heb. Nu ik deel uit maak van het grotemensenleven zie ik het alleen maar meer gebeuren. Men is ambitieus, men wil iets bereiken. De lat ligt hoog, dus we moeten vechten. We moeten beter zijn. We moeten overtreffen. En iedereen daarom heen mag daarvoor zwichten, want we zijn een stel individualistische Nederlanders. Ik zie het te vaak gebeuren dat mensen onderuit getrapt worden omdat iemand zo nodig sneller z’n doel wil behalen. Ik word er ziek van.

Ikzelf ben ook een ambitieus persoon. Ik ben een strijder als het erop aan komt – als ik iets wil, dan wil ik het ook. Ik neem geen genoegen met ‘goed’, ik wil gaan voor ‘het best’. Maar dat pak ik wel op mijn eigen manier aan, waarbij ik zo min mogelijk mensen ten nadele doe. Ik vind het juist leuk als mensen met me mee kunnen groeien, want we kunnen alleen maar van elkaar leren. Ik probeer bij iedere stap die ik neem, iedereen in m’n omgeving te overwegen. Hen met respect te behandelen. Heeft mijn keuze invloed op hen en zo ja, wat is die invloed? Kan ik daar iets aan veranderen? Moet ik iets aanpassen om mijn doel alsnog te bereiken, maar dan op een nog betere manier? In je eentje red je het niet, je hebt elkaar nodig. Door de jaren heen, helemaal nu ik zie hoe ik mij heb laten behandelen op bepaalde momenten in m’n leven, heb ik goed geleerd wat ‘respect’ is. Af en toe gooi ik er ook wel eens iets uit wat niet helemaal tof is, maar daar blijven we mensen voor. Ik zal altijd mijn best doen om iedereen te respecteren, hoe dan ook.

Zo, dat zijn eigenlijk de redenen waarom ik voor deze twee woorden heb gekozen. Dan nog het laatste stukje: ze zitten namelijk op één lijn. Ik ben namelijk van mening dat je strijdersmentaliteit en respect bij iedere keuze op hetzelfde niveau moeten zitten. Het mag niet zo zijn dat de een groter is dan de ander. Is je respect hoger, dan zul je jezelf tegen laten houden om geweldige stappen te nemen in het leven. Je krijgt nooit iedereen tevreden, dat is nou eenmaal zo. Als je probeert iedereen gelukkig te houden, vergeet je vaak jezelf. Is je strijdersmentaliteit hoger, dan ga je mensen om je heen pijn doen. Mensen die je dierbaar zijn en die het beste met je voor hebben. Dus: balance is the key. En vergeet jezelf niet.

Don't throw in the towel - use to wipe the sweat off your face

1 comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *