Waarom sporten voor mij méér is

Fitness

Dagelijkse Instagram Stories in de sportschool, spiegelselfies, om 07.15 in de auto stappen voor een training: wat krijg ik er toch altijd weer machtig veel commentaar op. Iedereen lijkt zich ermee te bemoeien. ‘Sinds wanneer ben jij zo’n meisje die d’r reet moet showen?’, ‘Je hebt gister al gesport, doe toch eens rustig aan’, ‘Niet zo zwaar hoor, dan word je mannelijk’, ‘Je kan toch een keer overslaan? Zo belangrijk is het niet’, ‘Pff ik snap niet dat je sporten leuk kan vinden’. Zo. Even een kleine selectie uit alle berichten die ik iedere week krijg. Niet eens van vreemden – juist van m’n familie en vrienden, waarvan ik toch eigenlijk zou verwachten heb dat ze me nu zouden moeten snappen. Blijkbaar niet. Sporten is voor mij namelijk niet alleen maar een beetje met gewichten gooien en op een fietsje zitten omdat het moet, voor die beach body: het gaat bij mij echt veel dieper dan dat. Dus dan maar een blog, om het eens en voor altijd uitgesproken te hebben.

Een paar jaar geleden..

.. basketbalde ik. Ik was 11 jaar toen ik voor het eerst het veld op liep. Ik speelde in een jongensteam, want voor mijn leeftijd was er nog geen meidenteam. Maar dat maakte niks uit: ik vond het juist heel erg tof en werd in het team opgenomen alsof ik er altijd al bij zat. Jaren gingen voorbij. Een of twee keer in de week trainen en op zaterdag een wedstrijd. Ik zag mezelf groeien. Je ziet jezelf grenzen verleggen en ineens een team voort trekken. Tot één wedstrijd. Daar ging het fout. Ik wilde een lay-up maken, maar werd uit de lucht geduwd door een kast van een vent, die ook nog even bovenop m’n knie terecht kwam. De pijn. Hels! Maar ik wilde er niet aan toegeven. Ik heb zo’n 5 minuten op de grond liggen krioelen en heb hinkend en springend de wedstrijd afgemaakt met een langzaam dik-wordende knie. De grootste fout die ik had kunnen maken. De weken daarna gingen op en neer. Halve trainingen, pijnsteken, maar ook pijnloze momenten. Uiteindelijk besloten we om een orthopeed op te zoeken en een MRI te laten maken van m’n knie. Conclusie: binnenste knieband is finito, done, over. Wordt niet meer beter. Oplossing: fysiotherapie, geen teamsport, geen krachtsport en een op maat gemaakte kniebrace om m’n knieschijf op z’n plek te houden. Want dat deed m’n knieband immers niet meer. Megadomper, ik kon wel janken. Vanaf dat moment spendeerde ik zo’n 2 avonden per week bij de fysiotherapeut en begon ik met mountainbiken om in beweging te blijven. Iets wat ik gelukkig nog wél mocht en ik moest wat, toch?

Toen begon de verslaving

Mijn fysiotherapie deed ik heel bewust bij een sportgerichte praktijk, het Sport Medisch Centrum in Beverwijk. Deze fysiotherapeuten zijn speciaal gericht op sportblessures en hebben een methode om klanten zo snel mogelijk weer in oude staat te laten sporten. Dat was natuurlijk voor mij niet helemaal van toepassing, maar toch. Het ging om het idee. Ik kreeg schema’s, breidde die zelf uit en begon het leuk te vinden. Na een tijdje waren mijn oefeningen gewoon fitness schema’s, eigenlijk. En ik had helemaal nergens last van!

Doordat ik merkte dat mijn lichaam dat dus blijkbaar gewoon aan kon, ondanks de conclusie van de orthopeed, besloot ik om me in te schrijven bij de sportschool. Ik begon hier met m’n fysioschema en maakte die steeds zwaarder. Ik keek YouTube filmpjes, speurde Instagram af en las van alles om meer inspiratie op te doen en bij te leren. Wel altijd al met m’n kniebrace, uiteraard. Soms moest ik een stapje terug doen. Maar ik was gewoon onwijs blij met wat ik al had behaald!

Experts zeiden dat team- en krachtsport voor mij einde verhaal was. Ik heb ze het tegendeel bewezen. Ik heb het rustig opgebouwd en weet waar mijn grenzen liggen. En kijk me gaan, on fiiiire! Maandenlang heb ik de struggle gehad van niet meer kunnen sporten, revalideren, het toch weer proberen en weer terugvallen. Nu blijf ik stabiel en train ik zelfs zonder brace, 3 tot 4 keer in de week, met zware gewichten. Dat is iets waar ik zó blij mee ben. Zo blij dat ik weer kan doen wat ik dacht niet meer te kunnen, wat me werd ontzegd.

En dan die resultaten

Tja, die blijven altijd motivatie geven. Kun je je voorstellen dat ik vroeger een plankje was? Altijd veel langer dan de andere kinderen, maar vorm? Neuh, heel ver te zoeken. En dat maakte me best onzeker, want ik voelde me daardoor ‘anders’. De eeuwige pispaal. Mijn zelfvertrouwen is nooit heel hoog geweest, dus het was voor mij best een dingetje en voelde me niet goed in m’n vel. Maar wie ben je als kind om daar ineens iets aan te gaan doen? Daar denk je dan niet aan. Ik zou me zorgen gaan maken als een kind dat wel doet.

Na een tijdje begonnen de hormonen en kreeg ik ‘vrouwelijke vormen’. En dan niet in de vorm van borsten of billen, nee, in de vorm van gewoon vet en bolle wangen. Ik werd een beetje een bolletje. Een blok eigenlijk, want een taille of heupen heb ik van nature niet echt. Ik was niet dik hoor, maar niet mooi. Door de sportschool had ik een manier gevonden om daar verandering in te brengen.

Die resultaten, die zijn gewoon verslavend en menig #fitgirl of #fitboy zal het met me eens zijn. Alleen gaat ook dat bij mij nog een stapje verder. Voor iemand die namelijk nooit erg zelfverzekerd is geweest en zich goed heeft gevoeld is haar eigen vel, is dat nu wel een stukje anders. Sporten maakt je nou eenmaal zelfverzekerder. Eindelijk voel ik me goed in m’n vel en heb ik vertrouwen in mijn eigen lichaam.

Wie is er niet ooit de sportschool uitgelopen, breed lopend en denkend ‘nailed it, ik zie er goed uit’. Volgens mij iedereen wel. Ik vind het ook heerlijk om 07.30 uur in de sportschool te zijn. Een uitslaper ben ik niet, dus dan kan ik m’n tijd maar beter goed benutten, toch? Daarnaast is er om die tijd nog geen kip in de gym, kan ik lekker m’n ding doen en om 9 uur ben ik weer fris en fruitig thuis om m’n dagje te vullen. Dan heb je tenminste nog wat aan de dag en je hebt meteen lekker je work-out er al op zitten. Niet meer ieder uur er tegenaan hikken en na het avondeten denken ‘shit, ik moet nog..’. Nee, gewoon lekker wakker worden en goan! Je hebt dan je hele dag nog voor eten en leuke dingen! Uitslapen kan ik in het weekend weer en later dan 09.00 is voor mij een wereldwonder.

En daarbij: het ziet er gewoon bad ass uit, een gespierd lichaam hebben.

Maar waarom selfies?

En dan de laatste brandende vraag: waarom moet dat dan zo open op Instagram? Welnu. Als je een Porsche koopt, dan zet je daar toch ook trots foto’s van op je profiel? Je hebt ervoor gewerkt, je hebt ervoor gespaard en ervoor opgeofferd. Dat wil je delen, want je bent er trots op. Heb je uren in de keuken gezwoegd voor een heerlijk uitgebreid diner? Even een kiekje plaatsen, want dat is best een prestatie voor jezelf. Dat is met sporten precies hetzelfde. Ik heb er maanden voor getraind. Ik heb lekkere dingen laten staan, ik ben vroeg opgestaan om te kunnen trainen en ben eerder van feestjes naar huis gegaan om een goede nachtrust te hebben. En ik ben ook keihard onderuit gegaan zo nu en dan, maar daar leer je van. Dat allemaal brengt wel resultaat en kennis met zich mee. Zodanig dat ik dat graag deel. Het is mijn lichaam, ik heb gewerkt, het is een stukje trots. Door vallen en opstaan heb ik kennis opgedaan; waarom zou ik anderen diezelfde fouten laten maken? Waarom zou ik iemand een omweg laten nemen, als ik ze een tussendoorweggetje kan bieden? Dat mag ik geloof ik gewoon delen, net zoals jij je Porche en je kerstdiner deelt. Amen.

Voor eens en voor altijd

Het is al een veelste lang blog en ik plak er nog lekker een alinea aan vast. Om het voor eens en voor altijd gezegd te hebben. Sporten is mij een paar jaar geleden ontzegd en ik heb er zelf voor geknokt om het weer terug te krijgen. En ik heb het terug. Het vertrouwen in mijn lichaam was ik kwijt, maar die heb ik zelf terugverdiend. Ik heb er zelf voor gezorgd dat ik dingen kan die ik niet meer voor ogen had. Het is een mentale uitlaatklep voor als ik boos of emotioneel ben; na een training voel ik me weer helder en kalm. Ik zie progressie, vooruitgang. Je lijf wordt strakker, je lichaamsbeheersing neemt toe en je kleding valt mooier. Voor een meisje met een laag zelfbeeld is dat iets met veel invloed en iets wat je veel doet, daar kan ik niet omheen. Ik ben daar nou eenmaal gevoelig voor. En die selfies? Die lijken me nu wel duidelijk. Je hebt er toch geen last van? Het is alleen maar prettiger uitzicht voor je. Of baal je van jezelf dat ik wél bad ass wordt en jij die discipline niet hebt? Dat is niet mijn probleem, dus maak het dat ook niet.

Don't throw in the towel - use to wipe the sweat off your face

5 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *