In de bergen van Dorgali

‘Anouk, we moeten nu echt doorlopen’. Het schemeren van de lucht begint al aardig op donker worden te lijken en we zien nog geen teken van leven onderweg naar onze agriturismo. We waren al verkeerd gelopen en onderhand al een aantal uur aan de wandel, maar dankzij de bordjes onderweg weten we dat het nu een kwestie van lopen is en wachten tot we er zijn. Tegen 10 uur komen we aan, verwelkomd door Duitsers en Nederlanders die direct hun ongeloof en respect tonen voor onze wandeling naar dit afgelegen Ecoparco Neulè. De Italiaanse host wijst ons de kamer, waarop we ons aansluiten bij het Nederlandse stel voor een glaasje water. ‘Jullie uitzicht vanaf die kamer is schitterend, je zult versteld staan morgen!’.

Lago del Cedrino

En niets is minder waar. Zodra we het gordijn open doen de volgende ochtend, voelen we direct de warmte van de zon en kijken we uit over de bergen waar Lago del Cedrino zich een weg doorheen baant. Het ontbijt is simpel, maar lekker en we besluiten dat we, na de reis van gister, weinig gaan doen. We huren kano’s en varen over het stuwmeer Lago del Cedrino, we liggen aan het water waar Anouk met factor 50 alsnog binnen enkele uren verbrand en spenderen de avond in een hangmat. Puur genieten. Funfact: we moeten het hier doen met koude douches. Klinkt misschien vervelend, maar na een dag in 35 graden wil je niets liever.

Cala Gonone

De volgende ochtend willen we naar de kust. Na een kilometer lopen besluiten we een lift te regelen langs de snelweg en de eerste auto stopt direct: een onwijs lief Brits gezin. ‘Only to the main road, because of the police’, want we proppen ons met z’n vieren op de achterbank. Na 10 minuten rijden wordt dat besluit veranderd: ze brengen ons all the way naar Cala Gonone. Zo zie je maar: liften is niet gevaarlijk, zolang je alleen instapt wanneer je er een goed gevoel bij hebt.

Hier in Cala Gonone beleef je het echte Italië: smalle steegjes, kleurrijke huisjes en balkonnetjes vol bloemen. We installeren ons onder een parasol van een hotel, waar we 4 uur later worden weggestuurd. Worth it. De zee is glashelder en het is zo een vakantiegevoel. De gastvrijheid van Italianen, waar iedereen altijd zo hartelijk over is, wordt overtroffen. Ja, Italianen komen door hun manier van praten en hun temperament chagrijnig over, maar ze doen er echt alles aan om je het volledig naar je zin te maken.

De dag sluiten we af met een echte pizza in Dorgali, waarop we 15 kilometer langs de snelweg terughiken. Onze benen doen zeer en Anouk is verbrand, maar we zijn nu weer geinstalleerd in de hangmatten. De wegen hier zijn niet erg goed te bewandelen en je loopt in de volle zon, wat het best zwaar maakt. Voor nu: klaar voor onze reisdag morgen naar het pittoreske Bosa aan de westkust. Onze voeten alleen nog niet.
Liefs,

Rianne

DorgaliLiften in DorgaliCala GononeEcoparco Neulè in DorgaliCala GononeDorgaliDorgaliDorgali

Don't throw in the towel - use to wipe the sweat off your face

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *