Dagboek

Lief dagboek, ik streefde een ideaalbeeld na

In juni 2017 studeerde ik af aan HTRO en diezelfde maand zette ik bij de KvK m’n handtekening onder m’n eigen bedrijfje. 21 jaar en een diploma op zak – een vaste baan zoeken zag ik écht nog niet zitten. Ik wist gewoon niet waar te beginnen en ik had nog zoveel plannen. Dus ik besloot zelf ‘gewoon maar even’ te beginnen. Waar ik opdrachten ging binnenhalen, hoe ik acquisitie ging doen; daar had ik allemaal nog geen idee van. Dat kwam wel goed, dacht ik. En dat kwam het ook.

Ineens was het een jaar verder. Een jaar waarin ik volledig m’n eigen boontjes heb kunnen doppen. Waarbij ik keihard heb genetwerkt, heel ver buiten m’n comfortzone ben getreden en de mooiste landen heb mogen bezoeken voor persreizen en videoproducties. Ja, een jaartje met een strikje erom. Spijt heb ik dan ook nooit gehad. Ik bedoel, wie had kunnen bedenken dat ik in Israël en Jordanië zou zijn voor werk?!

Ik was liever ongelukkig dan dat ik opgaf

Toen kwam één van mijn grote, vaste opdrachten op z’n eind. Dat zat eraan te komen natuurlijk en vanaf dat moment is de hele brei in de bovenkamer weer van begin af aan gaan werken. Wat wil ik? Het duurde niet lang of ik was ongelukkig. Ik zat niet lekker in mijn vel. Moe, narrig en de ambitie die ik normaliter heb was ergens in Portugal blijven liggen. Niet hoe ik mezelf kende, verre van. Maar opgeven? Ho maar. No way dat ik nu ineens m’n bedrijf aan de kant ga zetten, dat ik toegeef aan falen. Liever ongelukkig. Op Instagram volg ik onwijs veel ondernemers, digital nomads, zzp’ers. Van hen zie je alleen maar hoe goed het gaat. Het perfecte leventje daar aan de andere kant van de wereld. Dat moet ik toch ook kunnen?

Ja, dat dacht ik echt. Ik was liever ongelukkig dan dat ik opgaf op dat moment. Maar om me heen was het ook duidelijk dat ik me niet goed voelde en ik voerde eindeloze gesprekken met mensen die me soms nog beter kennen dan ikzelf. En met mensen die ‘dit leven’ kennen. Toen realiseerde ik me dat er helemaal geen opgeven is. Als ik nu mijn bedrijf even opzij zet, is dat een keuze. Het moet niet, ik zou het doen omdat ik het zelf wil. Ik zou de deur even dichtdoen om een andere open te maken, voor nieuwe ervaringen en meer kennis. Niet meer dan dat.

So that’s what I did. De deur van RIANNNE. ging dicht. Niet op slot, maar dicht. Ik nam een parttime baan aan bij Thomas Cook. Van een volledig vrije week ging ik naar 4 dagen vol werken. En geen seconde heeft dat gevoeld als opgeven of een verkeerde keuze. Ik heb de rust terug in m’n hoofd, ik heb m’n weekend terug en ik leef ineens weer offline in plaats van online. Ik heb een briljant team om me heen, werk in de reisbranche en heb een vast maandelijks inkomen. En dat is ook wat waard.

15% van de tijd is genieten, opstaan wanneer je wil en de wereld rondreizen. De andere 85% is keihard werken, eenzaamheid en onzekerheid

Dat was het moment dat ik me realiseerde dat ik verliefd was op een ideaalbeeld van een digital nomad. Op het beeld van volledige vrijheid, de mogelijkheid om eindeloos te kunnen reizen, om je bed uit te rollen wanneer je wil en om opdrachten te doen waar je écht blij van wordt. Maar zo is het maar 15% van de tijd. De andere 85% is keihard werken, continu acquisitie doen, veel eenzaam werken, volledige verantwoordelijkheid, in je weekenden doorwerken en nooit iemand hebben om successen mee te delen. Ohja, en nog maar de vraag of je die maand wel werk en dus geld hebt.

Instagram is een van de redenen dat ik dat ideaalbeeld verkeerd heb ingeschat (lang leve het perfecte leven van influencers) en nu ik het niet meer ‘nodig’ heb voor mijn bedrijf, kan dat kanaal me gestolen worden. Ik heb het wekenlang gewoon verwaarloosd. En die appjes wachten maar tot vanavond, daar heb ik nu allemaal geen zin in (nothing personal). Op mijn mail heb ik een automatisch antwoord ingesteld dat een reactie wat ‘langer dan gebruikelijk’ kan duren en mijn weekenden zijn weer terug. De vlinders zijn, na een jaar, even gaan liggen en voor nu zit ik helemaal op m’n plek bij Thomas Cook en Pullz. Offline leven all the way! Als 22-jarig broekie heb ik toch nog genoeg om te leren en van te genieten. Mijn coach vond deze stap een cadeautje voor het leven en dat is ook zeker hoe ik het ga noemen.

Een cadeautje.

Want dat is het leven, mits je het inricht zoals voor jou goed voelt. Niet op basis van wat mooi is voor de buitenwereld.

Die verhalen blijven hier overigens gewoon komen hoor! ik reis nog steeds zoveel mogelijk en er staat nog héél veel op de plank.

    1 Comment

Post a Comment