10 dingen die niemand mij vertelde voor ik naar surfcamp ging

Eind juli ging ik voor een persreis naar Progress Surfcamps en dat was mijn ontgroening der ontgroeningen binnen het wereldje van surfvakanties. Tuurlijk heb ik onder mijn strandhuisje een plank liggen en loop ik binnen twee minuten de zee in, maar een hele vakantie had ik er nooit aan gewijd. Zo ver gaan mijn surfskills ook weer niet. Toch stond het stiekem wel op mijn bucketlist en that’s why you’re reading this. Een aantal dingen had ik echter wél van tevoren willen weten, dus tijd voor een lijstje om je vast voor te bereiden mocht je ook op surfcamp willen!

  1. Ik wil niet meer naar huis

Afscheid nemen blijf ik lastig vinden. Van de toffe plek, maar ook van de mensen die je net beter begint te leren kennen. Juist als je je goed op je plek voelt en je weg weet te vinden, rukt je reisplanning je eruit en is het tijd om naar huis te gaan. Ik. Wil. Niet. Terug naar structuur, regen en de dagelijkse sleur die hier verre van aanwezig is. Ik ben iemand die eerst even de kat uit de boom kijkt en na een week kom ik net een beetje naar beneden, wat dus wel jammer is. Bijboeken dan maar?

  1. Ik heb een nieuwe long distance familie

Iedereen past op elkaar alsof het allemaal broertjes en zusjes zijn. Je zorgt ervoor dat de ander veilig thuiskomt, je zorgt voor elkaar en lacht elkaar uit als je head first gaat op de skateramp. Net als ik met m’n zus doe. Het is een warm bad die je niet uit wil. En ik weet ook dat ik ieder moment gewoon terug kan komen.

  1. Mijn skills om pannenkoeken voor zeven man te bakken zijn toch niet zo indrukwekkend

Ik kan best prima koken, dat durf ik wel te zeggen. Ik voelde me laatst heel erg pro dat ik voor zeven man pannenkoeken had gebakken (in een uur tijd met drie pannen). En dan hadden we daar Bobby en Anti, die voor een heel kamp á la 30 (?) man een gevarieerde maaltijd creëerden. En dan heb ik het niet over de standaard bak spaghetti bolognese en worstjes uit de diepvries, maar over te lekkere curry en ratatouille met kip en salade. Châpeau guys! Ik houd het bij pannenkoeken.

  1. De Kamptyfus

Hier had ik toch echt wel op voorbereid willen zijn. De Kamptyfus. Met een hoofdletter, want het is echt een begrip heb ik het idee. De stof, weinig slaap, zout water, veel praten en al het andere dat erbij komt kijken: je gaat hoesten op het camp. Zere keel, gevalletje 0900-stem waar ik ook de dagen na thuiskomst nog aardig last van had. Tip: Trachitol, Strepsils en extra vitaminen mee!

  1. Binnen slapen is maar raar

De eerste nacht in je eigen bed is gek. Waar zijn de krekels, het gesmoes buiten en het suizen van de wind? Waarom hoor ik mensen aan de bar niet gillen en geen koffers rollen over het pad naast de tent? Doodste stilte, ongezellig. Eigenlijk best gek, dat binnen slapen.

  1. Ik had voetendoekjes mee moeten nemen

Douchen heeft geen zin, je kunt je voeten net zo goed overslaan. Barefoot lopen is de norm en dat ben ik gewend van het strand, maar met zwarte voetjes het bedje in is toch niet zo lekker. Wat vochtige doekjes om even over je voeten te halen voordat je horizontaal gaat was dus geen overbodige luxe!

  1. Insmeren doe je ook als het bewolkt is

Deze heb ik gelukkig niet ervaren, maar m’n vriendinnetje wel. Burn, burn, burn. Vooral met zo’n wetsuit aan, want daar krijg je echt de mooiste tanlines van. Not. Smeer je in, ook al is het bewolkt. Juist dan gaat het hard door de reflectering van de zon op de wolken.

  1. Iets met Fêtes de Bayonne

Blijkbaar is dit dus een van de grootste feesten van Europa en ik had er nog nooit van gehoord. Kingsday keer 10, zeg maar, in Bayonne. Uiteindelijk ben ik er zelf niet heen gegaan, maar van wat ik heb gezien is het één bizar festijn. Mocht je in de periode van Fêtes de Bayonne in de richting van de Franse kust gaan, zorg dan dat je een wit shirt en iets roods mee hebt om aan te trekken, anders valt je écht buiten de boot. Letterlijk. Eigenlijk niet letterlijk, maar you get my point. Wit en rood. All you need to know. Oh, en een sterke bodem die wat drankjes aan kan.

  1. Rotterdammers everywhere

Of het toeval was of dat het echt zo is: op één of andere manier waren 90% van de mensen die ik heb ontmoet in Frankrijk Rotterdammers, of in ieder geval uit de omgeving. Superleuk dat accent overigens, maar goed om van te voren te weten als je Ajacied bent.

  1. Hoe spreek je Moliets nou uit?

En dat is iets wat ik nog steeds niet weet.

Don't throw in the towel - use to wipe the sweat off your face

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *